nlafenfydeptes
  • 1
  • 2
  • 3

“Eco” Indrukken                                                                                                                           - Brazilië - 

De zon schijnt in Bonito, ’s nachts koelt het lekker af tot rond de 20 gr. en sinds weken slapen we weer onder het dekbed. We zijn in hét “eco” toeristencentrum van Brazilië. In 2013 zelfs verkozen tot het eco toeristencentrum van de wereld. “Eco” is hier de toverformule, alles en iedereen zet dit voor zijn attractie naam.

Nee we zijn niet in Suriname, niet in een van de Guyana ’s wat wel ons plan was. Na een week tevergeefs wachten op het herstel van de politieke onrust in Frans-Guyana hebben we de alternatieven voor het vervolg van de route afgewogen. De keuze is terug naar het zuidwesten van Brazilië. Achteraf is dit de juiste beslissing geweest. De wegblokkades in Frans-Guyana hebben na ons vertrek uit de grensplaats Oiapoque nog ruim 3 weken het volledige vervoer in het land plat gelegd. Afgelopen week kregen wij eindelijk een reactie van Centre Spatiale Guyaanse op onze mail met de vraag eens een Ariane raket lancering bij te mogen wonen. Vanaf vorige week 2 mei, na 5 weken sluiting waren we weer welkom voor een rondleiding en konden we ons aanmelden voor het bijwonen van de lancering.  De toenemende onrust in Suriname is nog steeds niet bekoeld. 

ecoindr 2

ecoindr 1

Ons originele route plan geeft niet veel escape routes in dit deel van Brazilië, zeker niet in deze natte tijd. We zien maar 3 reële mogelijkheden. Mogelijkheid 1: Het inkorten van de route door met een balsa (boot) 2000 km west de Amazone op te varen naar Manaus, dit duurt een week vanaf Belém. Daar dan onze route weer oppakken, hier is het echter te vroeg voor, pas in juni wordt de enige onverharde 900km lange weg vanuit Manaus naar het zuidwesten door de Amazone weer begaanbaar en zolang duurt de boot reis nu ook weer niet. Mogelijkheid 2: 1000 km de Amazone per balsa opvaren naar Santarem en daar de zogenaamde Soja route naar de Mato Grosso afrijden. Vanaf Belém, duurt dit 3 a 4 dagen. Hier zitten door de overmatige regen van de afgelopen tijd al wekenlang vrachtauto’s vast op de onverharde delen. Mogelijkheid 3: Terug naar Belém met de balsa, hier de meest zuidwestelijke route oppakken naar de Mato Grosso, de enige en echt bruikbare route.

Oiapoque, tot ziens...

Na een week, bij het wegrijden ’s morgens vroeg uit Oiapoque moeten we nog even bij een politiecontrole alle papieren laten zien en een alcohol test doen. Alle alcohol van de laatste week is netjes verdampt, de indicator kleurt groen (ze hebben hier een zero-tolerance beleid en zijn zeer strikt!), we mogen het dorp uit wat we inmiddels bijna kunnen uitteken. Terug door de blubber, soms wachten we urenlang tot de weg is vrijgemaakt van de vastzittende vrachtauto’s.

In Macapa even gezellig weer een paar dagen bij Jan en Rose. Hier regelen we een balsa terug naar Belém. Deze keer gaan we op de “budget ”tour. Het is een kleine gecombineerde passagier/auto ferry die een aantal dorpjes onderweg in de Amazone delta aandoet, een prachtige ervaring. Het op en afrijden van de 8 auto’s via plankjes kost in Macapa meer dan 4 uur door problemen met de hoge waterstand. Dit wordt veroorzaakt door het eb/vloed effect van de zee, zelfs zover de rivier op. Ook moet een kleine vrachtauto half gedemonteerd worden en met mensenkracht 90 gr gedraaid op het voordek om alles te laten passen. Het zijn net Afrikaanse taferelen.

het water staat te hoog om te laden maar fiets schoonmaken op de steiger gaat prima

het is al aardig donker maar hij zal mee....

gezellig aan boord!

ecoindr 9

ook bij ons gaat alles door

ecoindr 12

onderweg wat lossen en laden

aankomst Belém, "low budget"

Het zijn 4000 eentonige kilometers dwars door een weinig interessant deel van Brazilië. Via een nagenoeg rechte weg met héél véél vrachtverkeer. De enige veilige mogelijkheid om hier te overnachten zijn de vaak zeer grote, tijdens de nacht lawaaiige tankstations met 24 uurs bewaking. Het is even doorbijten.

veel vrachtverkeer

De “Pantanal” centraal gelegen in het Zuid-Amerikaanse continent, dit is het grootste “draslandgebied” ofwel moerasgebied ter wereld. Het ligt op enkele kleine uitlopers naar Bolivia en Paraguay na volledig in Brazilië. Met een oppervlak van 150.000 km2 is het bijna 4 keer zo groot als Nederland. Het ligt in de vorm van een grote kom opgesloten tussen de omliggende hoogvlakten zoals het Mato Grosso plateau. Hierdoor komt 80% van zijn oppervlak in het regenseizoen onder water te staan. Eigenlijk is de Pantanal één grote rivieren delta waar het water grotendeels verdampt, het overige water stroomt via de grote Paraguay rivier naar de Atlantische oceaan. Misschien is de Pantanal wel het grootste flora en fauna eco systeem ter wereld. In de media wordt dit vaak door het Amazone regenwoud overschaduwd. Door zijn jaarlijkse overstroming is het een zeer vruchtbaar gebied. 99% van het oppervlak is in privébezit veelal in de vorm van “fazendas” (boerderijen) merendeels gebruikt voor de veeteelt.

ligging van de Pantanal

Dit is hét gebied in Zuid-Amerika, om dieren te zien. Er leven kaaimannen, jaguars, reuze otters, tapirs ook de anaconda en héél veel vogelsoorten komen hiervoor. Na Afrika missen we deze op onze reis best wel. Helaas wij zijn 2 maanden te vroeg, het waterpeil is nog te hoog waardoor de dieren moeilijk te vinden zijn. Normaal zijn er zand en klei oevers waar ze heerlijk liggen te zonnen maar deze staan onder water en alle zichtbare oeverdelen zijn dicht begroeid tot in het water. Kaaimannen zien we zat, in de verte nog net twee keer een jaguar die zich snel uit de voeten maakt en het struikgewas in schiet. Drie reuze otters spoeden zich weg om aan de lens van onze camera’s te ontsnappen. De touroperators zijn eerlijk en behoeden ons voor de exorbitante uitgaven voor de boottripjes om de dieren te spotten. Het is gewoon te vroeg in het seizoen. Eens was het de bedoeling een weg van noord naar zuid dwars door dit moerasgebied aan te leggen. Na 250 km met in de laatste 120 km van deze onverharde weg, 120 houten bruggen die op dit moment in zeer diverse staat van onderhoud verkeren eindigt deze in het niets aan de oever van de Guiaba rivier bijna midden in de Pantanal. Op dit moment is het hier een echte mannenwereld met alleen lokale vissersgroepen die met veel bier en visserslatijn de spaarzame onderkomens bezetten. Bijna volledig lek geprikt door de wolken van muskieten waar letterlijk geen “deet’ tegen opgewassen is verlaten we een beetje gedesillusioneerd het noordelijk deel van de Pantanal. Terug via de enige toegangsweg, de 250 km over de 120 houten bruggen. De hoge waterstand levert echter wel nog enkele mooie plaatjes op!

ecoindr 18

deze oprit is nog een beetje nat.....

Bijna zijn we door onze 90 dagen Brazilië visum heen, nog een klein rondje ten zuiden van de Pantanal, hier rijden we door het enorme landbouwgebied van Brazilië de Mato Grosso do Sul. Hier bepaald de tweede seizoen teeld na de soja en de katoen, de grote maisvelden ons aanblik tot aan de horizon welke kant je ook opkijkt.

Bonito, het “eco” toeristencentrum van dit land. We gaan naar de Gruta do Lago Azul (grot van het blauwe meer) en snorkelen voor tamelijk veel geld in het uiterst heldere water van de rivieren. Beide behoren tot de hoogtepunten van een bezoek aan Brazilië volgens de reisgidsen. Het heldere water veelal opborrelend uit warmwaterbronnen is zeer speciaal. Door de hoge concentratie van calciumcarbonaat, bekend van onze maagpillen, wat als een uitstekend filter fungeert en heb je zichtwaarden tot wel 60 meter in de ondiepe stroompjes. Snorkelen bij zonneschijn geeft een prachtig zicht op de vele vissen en de uitbundige plantengroei.

Gruta do Lago Azul

Wat is nu “Eco" toerisme vroegen wij ons af. De essentie hiervan is stilte, rust, sociaal en milieuverantwoord toerisme. De tegenhanger van het massatoerisme, met als uitgangspunt dat ecotoerisme positieve gevolgen moet hebben voor de milieu conservatie maar ook voor de bewoners in het gebied. Bovendien moet het de reiziger iets bijbrengen. Omwonenden moeten inspraak hebben in de plannen, meeverdienen aan het geld dat de toeristen uitgeven en het liefst ook worden ingehuurd als werknemers. Verder worden er zo weinig mogelijk niet-hernieuwbare grondstoffen gebruikt. Mmm, wat is dit mooi gesteld! Het levert de belangengroepen in ieder geval veel discussie tijd op.

Inmiddels heeft het woord ecotoerisme sinds de jaren 90 het “geiten wollen sokken” en “jezus sandalen” imago wel verloren en is de massa er op af gekomen…..

ook dit gaat onder het mom van "eco" toerisme

Toch ziet de omgeving ondanks de vele toeristen bezoeken er aardig ongeschonden en natuurlijk uit. Het is ook de stille tijd, namelijk meer dan 80% van de bezoekers komt uit eigen land en het is geen vakantietijd. Met wat fantasie kun je bovengenoemde stelling of definitie, noem het zoals je wilt, hier best in terug vinden. Helaas draait alles weer om het binnen hengelen van geld hoe je het in de media ook probeert te verantwoorden tegenover de onherroepelijke aantasting van de natuur die het als gevolg heeft. Voor ons is het even lekker ontspannen, lekker eten in de prima restaurants je krijgt er bijna een vakantiegevoel. Toch blijft alles in schril contrast staan met een bezoek aan Suriname en de Guayana ’s welke een van de hoogtepunten van dit reisdeel hadden moeten worden. Tot nu toe heeft Brazilië geen overtuigende indruk op ons gemaakt, misschien is dat ook de reden waarom buiten Rio de Janeiro, Iguazu, Bonito en misschien het Amazonegebied er nagenoeg geen buitenlandse toerist te vinden is in dit immens grote land?

deze lawaai schoppers 's morgens vroeg, zijn vast wel "Eco" toeristen....

000